ثنا

چقدر خوب است برسيم به خانه مان "تند"

zohrehshams — Sun, 13 Dec 2009 06:25:42 GMT

كتابم را گذاشته ام دركيفم كه به طور دائم باشد اين "نگون بخت" دركيفم تا وقتي وقت كردم نگاهش كنم وبگويم :ببين تو مي تواني دوست داشتني باشي.

خط ۴يا۵ صفحه اي از كتابم بودم كه شروع شد دوباره خانوما....خانوما.

زن آمدوگفت:اين شال ها زيباست، خيلي زيباست و بعدخواند براي همه يك دهن آواز وبعدهم نشست روي صندلي كناري من وبا زن روبرويي خود چهره به چهره گفت از غم و غصه هايش.

زنِ روبروييِ زنِ كنارِمن،حرف كه مي زد به من نگاه مي كرد و دوست داشت تاييدش كنم.

نگاهي به خطوط ونگاهي به زن، كتاب را بستم درنهايت ،دوست داشت زن، تاييدش كنم آخر.

قبل ترها هندزفري خود رامي گذاشتم درگوشم تا نشنوم خانوما....خانوما بخريد ازمن ،اين را.قبل ترهانمي شنيدم واگويه هاي زني دردمند را.

به روزهاي امتحان كه نزديك مي شوم عذاب وجدانم مي جوشد غل غل .خوب بايد خواندش كتاب نگون بخت را.

قبل ترها چقدرخوب بود.اين قطار آهني ،عجيب ما را "تند"با خودش مي بردبه خانه مان.

كسي نمي گفت خانوما خانوما.....

قبل ترها آن قدر جابودكه مي توانسنتي كفشت را دربياوري و پايت را دراز كني و بگذاري روي صندلي روبرويي ،كتابي بخواني -كه درسي نباشد-يا اينكه سرت راتكيه دهي به پنجره و فكركني چه مي شود حالا؟يا اينكه بهتر است چه شود؟يااينكه چه مي شود بالاخره؟

قبل ترها دعواي گردن كلفت ها برسراين بيچاره ي آهني نبود .آن قدر خوب است كه دعواي گردن كلفت ها وجود خارجي نداشته باشد...

آنقدر خوب است كه....

آنقدر خوب است "كاغذ" باشد دركيفت تا بعد از اينكه دانستي ديگر زن مي خواهد پياده شود و نيازي پس به تاييدات تو نيست ،بنويسي تا يادت نرود، بنويسي :كتابم را گذاشته ام دركيفم كه به طور دائم باشد اين نگون بخت دركيفم تا........ .

........

zohrehshams — Sat, 05 Dec 2009 09:33:18 GMT

بي عنوان

zohrehshams — Tue, 24 Nov 2009 18:19:18 GMT

يه دوستي داشتم كه خيلي دوسِش داشتم چون"زياد"دوست داشتني بود.

ازين آدمايي بود كه وقتي ميديديش كلي اميد مي گرفتي و اون روزتون "روز"بود.

از هم جدا شديم، چون نمي خواستيم راه بريم تو يه مسير.

هيچ وقتِ ديگه نديدمش ،نشنيدمم كه كسي چيزي بگه ازش.

الان تنها چيزي كه يادم مونده ازون ،همين دوست داشتني بودنشه، اينكه كلي به آدم اميد مي داد فقط يادمه و اين البته يكي از دلايلي بود كه من بخاطرش دوسش داشتم اون دوست رو.

........

نگاه مي كنم به اطرافم مي بينم چقدر با خيليا هم مسيرم ولي دوست داشتني نمي دونم اين آدما رو، چون كه...چون كه اميد نمي دن به آدم ؟نه، نمي دونم، تصويرآدما اين روزا تو ذهن من تصويرِ ......خوبي نيست.

داشتم چرايي و چگونگي دوست داشتن رو تو ذهنم مرور مي كردم، ديدم چقدر سخته و چقدر دوره.

"آدما خوبن"، اين يه اصل كليه مگر اين كه خلافش ثابت بشه.

حقوق بخونيو خبرنگارم باشي ميگي" آدما بَدَن ،مگر اينكه خلافش ثابت بشه"

اصلا نيازي نيست كه تو حقوق بخوني يا اينكه خبرنگار باشي،..."آدما بَدَن، مگر اينكه خلافش ثابت بشه".

كافه پيانو

zohrehshams — Fri, 30 Oct 2009 18:13:18 GMT

همه چيز از اينجا شروع شد كه آقاي راننده به من گفت ۵۰۰ تومن خرد داريد و من گفتم خودم لازم دارم ببخشيد. من ديگه پياده شده بودم اون موقع،حوصله نداشتم كيف پولمو از اون يكي كيفم در بيارم.

من "حوصله "نداشتم ،نه اينكه لازم داشتم!

دخترك از اون طرف زل زده بود به منو مي خواست ازش يه فال بخرم. من حوصله نداشتم ،نه اينكه باز روشنفكريم گل كنه و بگم اين پول به كجا خواهد رفت؟

از يه طرف ديگه دوست نداشتم از يه عالمه كاغذي كه داشتم يه برگش رو بدم به اون آقاهه. دوست نداشتم؟ نه حوصله نداشتم، آخه مگه وسط خيابون از آدم كاغذ مي خوان؟

براش آبم نبردم، قيافمو كردم اينجوري كه ":(" يعني حوصله ندارم برم براش آب بيارم.اونم نمي دونم چي گفت تو دلش.

قول دادم تموم كنم هرچي زودتر اين "كافه پيانو"رو تا برم بازم" زودتر" با آخرين نفس هايم رو كه هرچي مي گردم پيداش نمي كنم بخرم ولي حوصله ندارم قبول كنم اين زودتر تموم كردنو.

انقدر دلم بعضي وقتا خواسته چايي وسط كار، ولي من حوصله نداشتم برم بريزمش تو ليوانم، چايي رو مي گم.

بعداز همه ي اينا كلي خودمو سرزنش كردم به خاطر خرد نكردن پول راننده و فال نخريدن از اون دختركو نبردن آب براي اونو، تموم نكردن هرچه زودتر كافه پيانو رو، چايي نريختن برا خودمو......ديگه چي؟

"كودك درونم" كه بدجوري خواستي بزني اين حرفارو، حالا راحت شدي ؟من كه بي حوصله نيستم ،

"تو "بي حوصله اي.

ابر،شعر،حركت

zohrehshams — Thu, 01 Oct 2009 13:57:18 GMT

"دلتنگي ها ي آدمي را باد ترانه اي مي خواند،روياهايش را آسمان پر ستاره ناديده مي گيردو هر دانه ي برفي به اشكي نريخته مي ماند"

تكيه دادم بودم سرم را به جسمي سخت.

ابر، بالاي سرم بود.

از پشت شيشه مي ديدمش، ابر را مي گويم.

خلوت بود اطرافم.

"براي تو وخويش چشماني آرزو مي كنم كه چراغ ها و نشانه ها را در ظلماتمان ببيند،گوشي كه صداها و شناسه ها را در بيهوشي مان بشنود،براي تو و خويش" روحي" كه اين همه را در خود گيرد و بپذيرد و زباني كه در صداقت خود،ما را از خاموشي خويش بيرون كشد و بگذارد از آن چيزها كه در بندمان كشيده است سخن بگوييم."

من حس خوبي دارم حالا.

احساس مي كنم همه فهميده اند كه من دارم اين حس خوب را.

درحركتم...

روحم نيز انگار .

صداي پرحجمي دارد و من چقدر دوست دارم صداي پر حجم را.

دخترك به من خيره شده!

"از بخت ياري ماست شايد كه آنچه مي خواهيم يا به دست نمي آيد يا از دست مي گريزد"

با موسيقي آرام.

همچنان در حركتم...

"مي خواهم آب شوم در گستره ي افق، آنجا كه دريا به آخر مي رسد و آسمان آغاز مي شود .مي خواهم با هر آنچه مرا در برگرفته يكي شوم،حس مي كنم و مي دانم، دست مي سايم و مي ترسم. باور مي كنم و اميدوارم كه هيچ چيز با آن به عناد برنخيزد."

روبروي من حالا سبز شده.

ديگر قابل توصيف نيست.

رفتن،صداي شاملو، آسمان،ابر، سبز.

لذت وافري داشت، دقايقي با اين ها بودن.

؟

zohrehshams — Tue, 08 Sep 2009 19:42:30 GMT

داشتم مرورمي كردم پست هاي اولين سال شكل گرفتن وبلاگم رو، ديدم بعضي جاها چقدر" توصيه" كردم، بعضي وقت هاچقدر"اغراق" .چقدر "صداقت" داشتم برخي مواقع و چقدر "تنفرم" از دروغو فرياد زدم.چقدر"بهتر"مي تونستم بنويسم وچقدر "يكنواخت" بوده بعضي ازپست ها. چقدر "لذت"بردم ازبعضي ازواژه ها و عباراتي كه ازشون استفاده كردم و چقدر "بدم "اومده از بكار بردن برخي از كلمات. خلاصه ولي، از بين همه ي اون" بدم اومدنا" و" خوشم اومدنا" احساس كردم اين پست چقدر "خوبه" .

همیشه ازآدم هایی که دوست دارند "به زور" دیده شوند، خوشم نمی آید. آنها در زندگی شان هیچ کاری نکرده اندتا خود" بهانه"ای باشند برای دیده شدن .خوب نیست. این نمی تواند هیچ وقت خوب باشد.

همیشه از آدم هایی که زود،ازکوره به درمی روند،خسته می شوم ودرموردشان فکرمی کنم که...که...فکری نمی کنم.

همیشه نسبت به آدم هایی که نمی توانند به راحتی حرف از آن چه در دلشان است -وتا ابد انگار می خواهد باقی بماند- بزنند به معنای واقعی کلمه، حس خوب و مطلوبی نداشته ام.

همیشه دوست داشتم آدم هایِ سراسر"بااخلاق"در مسیر زندگی ام قرار بگیرند و من درکشان کنم، بودند، اما همه چیز تقصیر خودِ خودِ من بوده و است.

همیشه دوست داشتم زندگی بروفق مرادِ من نباشد، این گونه بوده اما.......خود بروفق مرادم گاهی تغییرش دادم و لطمه دیدم از آن.

همیشه فهم عمیقی نسبت به اطراف واطرافیانم پیدا نکردم وحس کردنشان را مفیدِ فایده ندانستم و نفع بردم در این ورطه. از این بابت خوشحالم و پشیمان نخواهم شد.

همیشه از آدم هایی که زیاده قانع هستند ،عصبانی می شوم ودوست دارم این عصبانیت را.

همیشه ازآدم هایی که زبانشان فقط به "اعتراض "گشوده می شود، فراری بوده ام و مفید بوده برایم این، از صحنه به در شدن.

هميشه از آدم هايي كه نمي توانند ببينند بروفق مراد بودن اوضاع ديگران را، به معني واقعي كلمه متنفر بوده ام و چه حس زيبايي بوده اين احساس برايم.

همیشه......

وهمیشه ها

هیچ درزندگی مطلق نیست. همیشه معتقدم آدم هایی که می گویند "همیشه"اشتباه می کنند چرا که جایی از زندگی خودحتما"خسته" شده اند،خوششان نیامده است ،حس "خوب" و مطلوبی داشته اند، همه چیز تقصیر خودِ خودِ آن ها نبوده است،"نفع" نبرده اند، "عصبانی" نشده اند و فراری هم نبوده اند،آن ها "پشیمان" هم حتی شده اند.

هنوز...

zohrehshams — Fri, 28 Aug 2009 15:43:18 GMT

امروز ،روز تولدم بود.

هنوزهم از اينكه هستم، خوبم.

۲۵ ساله شدم،

يعني ۲۵ سال از انتخاب خدا و دست گذاشتن او بر من، براي اينكه باشم مي گذرد.

من فرصتي دارم يا نه ،نمي دانم ،

اما

خوبم هنوز

از اينكه هستم.

انتظار

zohrehshams — Thu, 13 Aug 2009 15:06:01 GMT

در شاهراه ها

-درازدحام سرعت و آهن-

كه در كرانه هايش ديگر گياه نمي رويد

و اعتبار بودن و نابودي

تنها تصادفي ست كه از سرگذشته است

ديگر به عشق چه انديشي؟

مجنون براي خويش بيابان داشت

ومي گذاشت

با جمله ي وحوش

راز دل خويش ،درميان

فرهاد

با ضربه هاي تيشه

اندوه عشق را

با كوه مي سرود

امروز

درشهرو بيابان

طومار جاده هاست

-انبوه زار سرعت و آهن-

ونيست

با هيچ كس توان شنيدن

شاعر

آن عاشق قديمي

در زير بر الم

پير مي شود

معشوق

در ازدحام شهر

در اجتماع اين همه تبعيض

دلگير مي شود

معشوق

پشت درسفارت

دريك صف طويل

در انتظار ويزا نشسته است

شاعر

در انتظار چاپ كتابش

درپشت باجه ي سانسور

تنها نشسته است

"حميد مصدق"

برای یک دوست داشتنی

zohrehshams — Thu, 09 Jul 2009 16:31:18 GMT

من ندیده بودمش اینطوری تابحال

من نفهمیده بودمش اینجوری تابه الان

من باورش نکرده بودم تا حالایی که میگن زنده ام

من اصلادرمورد اینکه میتونه دوست داشتنی باشه یا نه، فکر نکرده بودم

من ولی برای دیدنش، برای باورکردنش و برای فکر کردن بهش ترجیح دادم، درمعرضش قرار بگیرم،چون اینطوری حتمادیدنی تر بود، میشدفهمیدش، شایدهم میشد دوسِش داشت.

"من می خواستم درمعرضش قراربگیرم، پس رفتم."

تصویری داشتم ازش ولی حالا نسبت به 2 سال پیش، از اونجا که بزرگ ترشده بودم تصویرم عمیق ترمی خواستم باشه.

"من می خواستم عمیق ترباشم، پس رفتم"

من……..

من ازاین "رفتن" ،تا همون مسیر منتهی به "خداحافظی "اصلا پشیمون نخواهم شد.

"تا باشه از این رفتنا"

اما،

یه واقعیت وجود داره و اون اینه که من حالا" اومدم" و دیگه نیستم در معرض اون دیدن و فهمیدن و باور کردن و…………"دوست داشتن".

سر خدارو درد آوردم اون سه روز، اما بیشتر سرتو درد بیارم خدا؟

اون حسو، اون فهمیدنو، اون باور کردنو، اون دوست داشتنو، می خوامش تا برای همیشه.

فرياد

zohrehshams — Sat, 20 Jun 2009 06:41:18 GMT

زود تموم شد.

خیلی زود، یادته چقدر باذوق وشوق ازاوحرف می زدیم، یادته چقدر درباره ی آینده ی کشورمون باوجود او بحث می کردیم.

زود تموم شد، روز ثبت نام چقدر کلی می خندیدیم به آدم هایی که فکر می کردند چه راحته، بودن دراون بالاها وچقدر تاسف می خوردیم به حال کسانی که اومده بودند برای اینکه صاحب یه "شغل"بشن.

انگار همین دیروز بود که وقتی یادش می کردیم، برق میزد چشمامون.

یادته چقدر دوست داشتم سفرارو باهاش برم.

چقدر خوب می دونستم این رو که به چشم یه آدم پراز"اقتدار" نگاهش کنم.

این رو هم یادت میاد که کلی دربارش با بعضی ها کل کل می کردم.

یادت میاد.....

حالا گذشته و اصلا اینجا مجال نیست تا بخوام ازاون همه برق زدن چشما و یه عالمه امیدواری به خاطر او حرف بزنم.

ولی یادته

وزارت کشورو میگم،

وقتی تعرفه ها خیلی جاها تموم شده بود و نمایندش داد می زد که به شعور مردم داره توهین میشه.

توی گوشت هست صدای"دانشجو" وقتی اولین آمارا رو خوند،

دومیشو چطور؟

سومیشو دیگه نمی خواستم بشنوم،

نمی خوام به چهارمیش فکر کنم،

آخریش هم فریاد انزجار و تنفرما ازخیلیا بود.

یادته

نشستیم یه گوشه ای و بغض کردیم.

سکوتمون هم که پربود اون یک روزونیم، از "فریاد".

بعدشم راهپیمایی ها و بعدشم باز هم سکوت.

حالا من از اون ساختمون، از اون آدما واز هر چی که منجر به این"اتفاق" درکشورم شد، بدم میاد.

نه، دلم به حال خودمون نمی سوزه.

دلم به حال اون آدمایی می سوزه که مثل آب خوردنی فروختن اون دنیاشونو ،حالا اما انگار سرفرازترازگذشته اند .

دلم به حال آدمایی می سوزه که هم چنان هزینه می کنند ازدین ومقدسات ،امام (ره)وآدم های خوب.

ما مردم ولی، همچنان سربلندیم.