ثنا
پشت آن واژه ایستاده بودم ،سرک می کشیدم تا بیایی،غافل از اینکه آن واژه تویی
صدايشان كه رفت بالا ...آن بالابالاها، من دوست داشتني ترينم را درآن دقايق،در گوشم گذاشتم و به صداي پر حجمِ شهرام ناظري نگاه كردم. شعف و لذت حاصل ازگوش ندادن و نگاه نكردن به آدم هايي كه بلد نيستند سكوت را، توصيف كردني نيست. آدم ها شايد موقع دعواست كه مي توان فهميد ميزان تعقل و صبرشان را،گرچه حلوا خير نمي كنند اين مواقع ،اما آدم ها همين وقت ها آدم بودنشان معلوم مي شود. دو زن در مترو دعوا مي كنند بر سر "جايي براي نشستن" چه ترجيح موجهي است اين شعر ، اين صدا:يك شب آتش ،در نيستاني فتاد.....
نوشته شده در هفتم آذر 1387ساعت
19:43 توسط زهره شمس| |
| Design By : Night Skin |
براي تو وخويش چشماني آرزو مي كنم كه چراغ ها و نشانه ها رادر ظلماتمان ببيند،گوشي كه صداها و شناسه ها را در بيهوشي مان بشنود،براي تو و خويش"روحي"آرزو می کنم كه اين همه را در خود گيرد و بپذيرد و زباني كه در صداقت خود،ما را از خاموشي خويش بيرون كشد و بگذارد از آن چيزها كه در بندمان كشيده است سخن بگوييم/شاملو
